യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തിന്റെ അളവുകോൽ

ഇന്നലെ ഒരു അടുത്ത സുഹൃത്തുമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ സംഭാഷണം മനുഷ്യസ്വഭാവം, നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന പിഴവുകൾ, വാക്കുകളുടെ ശക്തി എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള നിരവധി ചിന്തകളിലേക്ക് നീങ്ങി. സാധാരണ സംഭാഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി, ജീവിതത്തെയും നൈതികതയെയും സ്പർശിക്കുന്ന ആഴത്തിലുള്ള സത്യങ്ങളിലേക്കാണ് ആ സംസാരമെത്തിയത്.

ഞാൻ അവിടെ പങ്കുവച്ച ഒരു ചിന്ത ഇതായിരുന്നു. ഒരു പിഴവ് ആദ്യമായി സംഭവിക്കുമ്പോഴാണ് അത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു പിഴവാകുന്നത്. അതേ പിഴവ് വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ അത് അജ്ഞതയല്ല, മറിച്ച് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. ഒരാൾ ഒരിക്കൽ തെറ്റു ചെയ്യാം, പക്ഷേ അതേ തെറ്റ് വീണ്ടും ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ സത്യം അവഗണിച്ച് തെറ്റിലേക്ക് തിരികെ പോകുകയാണ്. ആദ്യത്തെ പിഴവിനെ കൃപ മറയ്ക്കാം, എന്നാൽ ആവർത്തനം അതിനെ ഉദ്ദേശ്യപൂർവമായ പരാജയമാക്കി മാറ്റുന്നു.

കാണുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഗ്രഹിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു. മനുഷ്യൻ പലപ്പോഴും കാണുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യം തന്നെയല്ല, അവനു കാണിച്ചുതരുന്നതാണ്. കേൾക്കുന്നതും അങ്ങനെ തന്നെ. പൂർണ്ണസത്യം എല്ലായ്പ്പോഴും അവൻ കേൾക്കുന്നില്ല. പലരും സത്യം എന്താണെന്നതിനെക്കാൾ, തങ്ങൾക്ക് സൗകര്യമുള്ളതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് കാര്യങ്ങളെ വിലയിരുത്തുന്നത്. പുറമേയുള്ള ഭംഗിയും മധുരവാക്കുകളും ആളുകളുടെ ശ്രദ്ധ നേടാം, പക്ഷേ അവ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വെളിപ്പെടുത്തണമെന്നില്ല. പുറമേ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിൽ വൈരാഗ്യം ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കാം. പരസ്യമായി അനുഗ്രഹിക്കുകയും രഹസ്യമായി ശപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെയും നമ്മൾ കാണുന്നു. അവരുടെ വാക്കുകൾ ചെവിക്ക് മധുരമായിരിക്കാം, പക്ഷേ ഹൃദയം വിഷം നിറഞ്ഞതായിരിക്കാം. ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം കാണിക്കുന്നത് അവൻ പുറമേ കാണിക്കുന്നതല്ല, ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതാണ്.

അതിനാലാണ് പുറമേയുള്ള മിനുക്കത്തേക്കാൾ ഉള്ളിലെ ശുദ്ധി പ്രധാനമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത്. നമ്മൾ എങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നു എന്നതിലേക്കാൾ, ഉള്ളിൽ നാം എന്താണ് എന്നതാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്. ചിലർ അവരുടെ സംസാരത്തിലൂടെയും പെരുമാറ്റത്തിലൂടെയും മറ്റുള്ളവരെ ആകർഷിക്കും, പക്ഷേ അവരുടെ യഥാർത്ഥ ഉദ്ദേശങ്ങൾ പലപ്പോഴും മറഞ്ഞുതന്നെ തുടരുന്നു. പുറമേയുള്ള സൗമ്യത എല്ലായ്പ്പോഴും ഉള്ളിലെ സദ്ഗുണമാകണമെന്നില്ല. മൃദുവായ ഭാഷ സത്യമാണെന്നതിന് ഉറപ്പുമല്ല.

ദോഷകരമായ, വിഷമുള്ള, വഞ്ചനാപരമായ വാക്കുകൾ പറയുന്നതുപോലെ തന്നെ അവ കേൾക്കുന്നതും അപകടകരമാണ്. അത്തരം വാക്കുകൾക്ക് ചെവി കൊടുക്കുന്നവനും, അവ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നവനും ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പാകെ ഉത്തരവാദികളാണ്. ദൈവത്തിന്റെ കാഴ്ചയിൽ സംസാരിക്കുന്നവനും കേൾക്കുന്നവനും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമില്ല. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം സൂക്ഷ്മമായി സംസാരിക്കുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, എന്ത് കേൾക്കണം, എന്ത് കേൾക്കരുത് എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതിലുമാണ്. നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്കും ഹൃദയത്തിലേക്കും കടക്കുന്നതെന്താണെന്ന് സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ ശപിച്ചാൽ, ആ വ്യക്തി അത് കേൾക്കാതിരിക്കാം. പക്ഷേ ദൈവം കേൾക്കുന്നു. ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ അപവാദം പറഞ്ഞാൽ, ഇരയായവന് അറിയാതിരിക്കാം. പക്ഷേ ദൈവത്തിന് അറിയാം. ഒരാൾ പുറമേ നന്നായി പെരുമാറുകയും ഉള്ളിൽ ദുഷ്ടത സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്താൽ, ലോകം അത് കാണാതെ പോകാം. എന്നാൽ ദൈവം ഹൃദയം കാണുന്നു. മനുഷ്യരുടെ ന്യായവിധി പരിമിതമാണ്, പക്ഷേ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധി പൂർണ്ണവും നീതിയുള്ളതുമാണ്.

വാക്കുകൾക്ക് വലിയ ശക്തിയുണ്ട്. നല്ല വാക്കുകൾ മനുഷ്യരെ ഉയർത്തുന്നു, ആശ്വാസം നൽകുന്നു, അനുഗ്രഹമാകുന്നു. അശ്രദ്ധയോടെയും വിഷത്തോടെയും വഞ്ചനയോടെയും പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മറ്റുള്ളവരെ തകർക്കും, വേദനിപ്പിക്കും. ശബ്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഈ ലോകത്തിൽ, ആലോചിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതും കൂടുതൽ കേൾക്കുന്നതുമാണ് ജ്ഞാനത്തിന്റെ അടയാളം. കുറച്ച് സംസാരിക്കുകയും കൂടുതൽ കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ദൗർബല്യമല്ല. അത് പ്രാപ്തിയും പക്വതയും യഥാർത്ഥ ബോധ്യത്തിന്റെ അടയാളവുമാണ്.

അവസാനം, ജീവിതം നമ്മെ ആത്മപരിശോധനയിലേക്കും നിഷ്ഠയിലേക്കും വിളിക്കുന്നു. മനുഷ്യരുടെ കണ്ണുകൾ ചിലപ്പോൾ സത്യം കാണാതെ പോകാം. പക്ഷേ ദൈവം എല്ലായ്പ്പോഴും കാണുന്നു എന്ന ബോധത്തോടെ നാം ജീവിക്കണം. ഉള്ളിൽ ശുദ്ധി വളർത്താനും, സത്യം സംസാരിക്കാനും, നീതിയോടെ പ്രവർത്തിക്കാനും നാം ശ്രമിക്കട്ടെ.

നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ വൈരാഗ്യം, വഞ്ചന, കടുപ്പം, കോപം, അസൂയ, അഹങ്കാരം, അസത്യം എന്നിവയിൽ നിന്ന് ശുദ്ധമായിരിക്കട്ടെ.

നമ്മുടെ വാക്കുകൾ സത്യസന്ധവും സൗമ്യവും ജ്ഞാനപരവും പ്രോത്സാഹകവുമായിരിക്കട്ടെ.

നമ്മുടെ ചെവികൾ വിവേചനത്തോടെയും വിനയത്തോടെയും കേൾക്കട്ടെ, ആത്മാവിനെ കാക്കാനും നല്ലതും സത്യവുമായതേ സ്വീകരിക്കാനും നമുക്ക് കഴിയട്ടെ.

ഡോ. ജയറാം പോൾ

Teacher, Thinker, Theologian